Ik zeg u niets, ik vertel u geen sprookjes
ik breng de harde waarheid van de zachte handen
van de onbekende die al uren voor het centraal station ligt
van de zoete suikerziekte, van de koeien die als lijven uit de hemel vallen
ik werp u geen spiegels voor de voeten, leg geen kranten op uw bord
ik vertel u over het veilige donker onder de brug
waar het kindermeisje ophoudt te bestaan, over de winterwolken
die op de stad vallen als chronisch vermoeidheidssyndroom
van de vluchtige snelheid van kieviten in hun race tegen de tijd
van de schoonheid van ontbladerde bomen en verlaten kerkhoven
van de liefde in de kelders van al lang verhuisde huizen
ik vertel u van de stad en het land, de mensen en de liefde, en ik zeg u niets