Een nieuwe liefde neem ik de maat
alsof ik zuring en weegbree determineer,
zo twijfelzuchtig ontleed ik blaadjes, wortels,
bloeiwijzen zelfs van de makkelijke wikke.
Zij zijn niet om mee te leven, zelfs de wilde
papaver neem ik niet mee naar huis.
Ik volg mijn natuur. Ik botaniseer
maar ben streng in de leer.
Er belandt er soms nog wel een in mijn bed,
ik snap nooit waar vandaan, zat waarschijnlijk al dagen
in de kast, lag in het stof onder de afhangende rand
van het dekbed, stond op het balkon te kleumen
en zag z'n kans schoon toen ik niet
voor de verandering moe en een tikkeltje
aangeschoten ongewassen mijn bed in dook.
Ze maken er allemaal veel werk van en voegen
vooral graag het woord bij de daad, bedelen
om meer van het instemmend gekir dat ik
genadiglijk acteer, de kwade reuk die ik afgeef.
's Morgens sluip ik in donker uit bed, leg voor hen
het mes gereed waar ik me soms mee scheer,
bereid een koude douche met de truc van de geiser,
dek de tafel met oudbakken brood, ranzige
boter, zure melk en jam; in abrikozenjam
zijn schimmelpuntjes bijna niet te zien.
Als ze weg zijn maak ik schoon, ruim van weken het vuil,
voorkom dat ergens
nog iets aan kan groeien.
Als aangeschoten wild ga ik op jacht.
En wacht.