dichtend
|
-
BRIEVEN
Natuurlijk draaien we het blad,
een verre geur verwaaid
blijft in gedachten,
zowaar geen wind die dat vat
Zeeën en de wolken, ze schrijven
in oneindige zinnen, lege ruimten
lichtjaren praten praten
niet meer dan een beginnen
Want dan nu onze brieven,
liefelijke punten in dit heelal vol zin
liefde, passie, geen al te zwarte gaten,
zij passen met een, twee bladen
duizend verre aarden in
|
