gedicht
|
-
ONTWAKEN
Is het de wind
die de weg afrent
winterschaduwen mijdt, stil als licht
verder glijdt - kind van satijnen
zijde, je spitzen een zachte punt
Jij die verdwijnt achter het slaap-
gordijn, verwaaid vervlogen
je bewogen dans vervolgen zult
Ik voel je bestaan, vanuit 't raam
zie ik je komen en gaan: dan verwijt
ik de luchten dat zij vluchtig schrijven
jij nooit langer zult blijven
dan ogen open gaan
|
