gedicht
|
-
SCHADUWRIJK
Alsof ik ademhaal met mijn vingers,
tastend het binnenste van de zee en
schommelend dwaallicht mij volgt.
Op deze zaagsnee
van oude hallen en gebouwen,
waar de stranden om ons heen gaan,
onder, boven, overal - vleermuizen
in zeegang op hun poten staan -
kerf ik mijn weg langs de wanden,
het hart van het fossiele dier.
Hier drink ik van je borsten,
mijn oude maasmeermin. -
Schaduwrijk het schelpenmaal,
het witste krijt binnenin.
Op de leemrug het gras.
|
