dichtend
|
-
als spekstenen schaakstukken
schuiven onze honderd jaren
over het laken van de tijd
zij zuigen taalminnende
zinnen, als uit een
meerschuimen pijp
tuitende lippen,
kringelen - niet meer dan rook-
signalen in een eeuwigheid
totdat de klokken stoppen
de tellen verstommen
de laatste zet in plof
de loper maant tot denken,
Verdomme, het verleden versleten
van laken tot stof
|
