gedicht
-
PAPPA
De vijzel weegbree
het onverharde pad,
de zalf op de snee
jij voelde
de pijn
van de jongen
de tranen gelaten
als 'n zilte vloed,
de ogen gesprongen
jij weefde het vlees
en wees de harteklop
weg van de hand
|
-
de jongensneus
in het zachte verband
vol zalf en weeë geur
Het was later, na het
zepige geel, dat de kleur
van geluk kwam
|
-
ja eerder, ik huilde
en schreeuwde
en trapte
toen jouw peroxyde
mij zo diep beet,
schuimend, bruisend
en kuisend het
vuile gif, vader
heelmeester
in 't litteken
nu ik ouder ben
de nerf van
het blad, dat
en jij Pappa, op
'n onverhard pad
|
