Voilà, de maan en het beeld
       Hoor ze praten over de zwaarte,
       hun adem over oceanen, land 
       omrand door zee – het gepeins raakt hen

                    
            onze bol daar, ogenschijnlijk plat
            waar licht geveinsd vissen schitteren 
            de schubben schuren, een regenboog
            ongrijpbaar hoog in goud verschiet
                
                
                    waar woud in steen verdraait – zij
                    die de kloof zien, onder zomer, hier
                    krakend in vorst een nederig taalgebied –
                    vandaar al dat vertier vol bont en lover,


                            zo onderricht ons sterrenbeeld, rond
                            Nieuwjaar weer verrijst daar licht,
                            waaien bekaaide tijden stilaan over,
                            waarmee verdraaid het nieuwe komt