Het Rapport van de Club van Rome (1972) voedt nog steeds het idee bij vele natuurbewuste mensen: de bronnen van onze fossiele grondstoffen zijn eindig en evenals andere onderdelen van de menselijke manier van leven aan verandering toe. Anders legt de Aarde, de Sint Pietersberg, het af. Inmiddels zijn we dertig jaren verder, en organiseert men zich om de bergschalen (het binnenste is gedolven) te restaureren en te onderhouden. Er zijn wel dertig (natuur- en milieu)organisaties in het Heuvelland, die in een groene samenwerking zijn verenigd, en met zichtbaar succes. De stichting Centrum voor Natuur- & MilieuEducatie (CNME) bijvoorbeeld, behorende tot Natuurmonumenten, bundelt de krachten voor de duurzame en ecologische ontwikkeling van de leefomgeving in Maastricht en Mergelland. Ze creëren bewustzijn en enthousiasme. Ze helpen de natuur zicht te herstellen en te ontwikkelen op een geaccepteerde wijze. Daarbij zetten ze natuurlijke begrazers in. Waar die aanwezig zijn, geven ze voorlichting omtrent deze gebieden. Ze koppelen hun werk aan cursussen en open dagen, veldlessen en publieksvoorlichting, alsmede aan het organiseren van vrijwilligerswerk bij het onderhoud aan de natuurgebieden.