-
Een onderwereld
Meer dan twintig eeuwen hebben de bewoners van Maastricht kalksteen gehaald uit de berg. Eerst de zgn. aan de dag tredende lagen, later is men in de berg gaan graven. Alleen de zuivere lagen zonder silex of vuursteen kon men gebruiken voor de bouw van huizen, kerken en vestingwerken. Twintig eeuwen gangen graven vormen de 'grotten van Sint-Pieter'. Door een aantal oorzaken zijn de grotten in vier gebieden verdeeld. De twee noordelijke gedeelten, het Zonneberg Gangenstelsel en het Noordelijk Gangenstelsel zijn te bezichtigen onder leiding van een gids. De twee gangenstelsels staan met elkaar in verbinding. Het Slavanten Gangenstelsel was het grootste stelsel, inmiddels is een flink gedeelte afgegraven door de cementfabriek ENCI. Het Zuidelijk Gangenstelsel stond met België in verbinding middels het Smokkelgat. Er was geen douane.
De gangen zijn bijna vier meter breed en oorspronkelijk 3 meter hoog. Men kon niet alle bruibare mergel uit de berg halen, dus liet men kolommen van 5 tot 8 meter breedte staan. De stenen werden met een paardenkar naar buitengetrokken, de wielnaven lieten sporen na op de hoeken van de gangen. Later heeft men de gangen uitgediept tot 13 meter hoogte.
sporen in de Zonneberg
